مسجد، بهترین نقطه‌ی روی زمین

مسجد یکی از شریف‌ترین مکان‌های زمین هست.  وقتی که به حرم یکی از امامان علیهم السلام می‌رویم احساس بسیار دلنشینی به ما دست می‌هد. وقتی که از این مکان‌های شریف دوریم،  مسجد محله آرامشی به ما می‌دهد که دست کمی از حرم امامان علیهم السلام ندارند. وقتی که در مسجد برای دقایقی می‌نشینی درعین پچ پچ های اطراف سکوتی بامزه را احساس می‌کنی که انگار خدا در این مکان همه‌‌جا را فراگرفته است.

 

اولین توفیق الهی، هم صحبتی با خداست

اولین مرتبه توفیق و سعادت و نخستین قدم سلوک، درک حلاوت مناجات و احساس لذت مخاطبه و راز و نیاز است، و در این منزل بنده سالک با پروردگار خود مربوط و آشنا شده، و خواهد توانست از عالم روحانیت و مقام نور کسب فیض کرده، و مطالب و خواستنیهاى خود را بیواسطه بخواهد

                                         

انس با خدا در مسجد

"حضرت صادق (ع) فرمود: هر گاه به درب مسجد رسیدى پس متوجه باش که تو به درگاه سلطان بزرگى رسیده‏اى، و به بساط او پاى نمى‏گذارند مگر آنان که طاهر باشند، و براى مجلس و مجالست او اذن داده نمى‏شود مگر کسى که درست کردار و راستگو باشد. پس هنگام ورود به پیشگاه با عظمت سلطان، مراقب خود بوده و از هیبت و جلال او خود را حفظ کن، و متوجه باش که تو اگر در انجام آداب و وظائف لازم کوتاهى کنى، در مورد خطر بزرگى هستى. و بدان که خداوند متعال قادر است به هر طورى که خواست از عدل و فضل خود با تو معامله کند. پس اگر به موجب فضل و رحمت خود با تو مهربانى و عطوفت کرد؛ البته طاعت کمى را از تو قبول کرده، و در مقابل عمل قلیلى جزاى کثیر و اجر زیاد به تو عطا مى‏کند. و اگر بخواهد موافق عدل با تو رفتار کرده، و در خواست صدق و اخلاص در اعمال از تو بکند در این صورت تو محجوب و از پیشگاه جلال او مردود خواهى شد، اگر چه اعمال تو زیاد باشد، و خداوند متعال آنچه را که بخواهد بجا خواهد آورد. و در این هنگام به تقصیر و عجز و فقر و انکسار خود متوجه شده و اعتراف کن، زیرا تو مى‏خواهى بر بساط سلطان بزرگى قدم گذاشته و در پیش روى و مقابل او مشغول عبادت گشته و با او انس بگیرى."

 

خداوند از ما صمیمت و اخلاص می‌خواهد

"امام صادق ع فرمودند: اسرار خود را از صفات نفسانى و اعمال پنهانى به پیشگاه پروردگار خود عرض و اظهار کن، و آگاه باش که آشکار و پنهان مردم بر او مخفى نیست و چون یکى از نیازمندترین بندگان خدا در پیشگاه او باش. و قلب خود را خالى کن از هر چیزى که تو را مشغول کرده، و قلب تو را محجوب مى‏کند از پروردگارت، زیرا او بنده‏اى را مى‏پذیرد که خالص و پاک و صاف باشد. و ببین که نام تو در کدام دفتر ثبت شده است، و از کدام دیوان اسم تو خارج‏ خواهد شد. پس اگر حلاوت و طعم خوش مناجات با خدا را چشیده، و لذت مخاطبه و گفتگوى با او را درک کرده، و از کاسه رحمت و کرامت او که همه در اثر توجه و حسن اقبال او صورت مى‏گیرد نوشیدى، هر آینه براى بندگى و خدمت او سزاوار و مستعد شدى، پس داخل در زمره بندگان خالص خدا باش که تو مأذون و مأمون هستى. و اگر نه؛ پس توقف کن مانند توقف آن کسى که راههاى حیله به روى او بسته شده و آمال او کوتاه گشته و مدت زندگى او سپرى شده است، پس اگر خداوند متعال در این صورت از تو خلوص نیت و صدق دعوت و صمیمیت مشاهده فرمود؛ البته با نظر مهربانى و لطف و رحمت در تو خواهد نگریست، و تو را توفیق خواهد داد به آنچه دوست مى‏دارد و خوشنود مى‏شود، زیرا خداوند کریم است و دوست مى‏دارد که به بندگان مضطرى که به درگاه او رو آورده‏اند، بخشش و عنایت فرماید. خداوند مى‏فرماید: اى پروردگارى که دعوت مضطرین را اجابت فرموده و گرفتارى سوء آنان را برطرف مى‏کنى."

 

                                              مصباح الشریعة / ترجمه مصطفوى، متن، ص: 52