از امام باقر (ع) که رسول خدا (ص) فرمود:

خدا عز و جل فرماید: به راستى برخى از بنده‏هاى مؤمنم بنده‏هائى باشند که درست نشود برایشان امر دینشان جز با توانگرى و وسعت در زندگى و تندرستى، من آنها را بیازمایم به توانگرى و وسعت در زندگى و صحت بدن و امر دینشان درست شود و برخى از بنده‏هاى مؤمنم بنده‏هائى باشند که درست نشود امر دینشان جز با ندارى و مستمندى و بیمارى در تنشان، من آنها را بیازمایم و گرفتار کنم به ندارى و مستمندى و بیمارى و امر دینشان درست شود، من داناترم بدان چه امر دین بنده‏هاى مؤمنم با آن درست مى‏شود

به امید رحمت آمده ایم نه عبادت

 و به راستى برخى از بنده‏هاى من در پرستش من کوشش کند و رنج برد از خواب و بستر بالذت خود برخیزد و در شبها براى من نماز شب‏ بخواند و خود را در عبادت من به رنج اندازد و من یک شب دو شب چرت را بر او به کار زنم براى خیرخواهى و ابقاى بر او و بخوابد تا بامداد و برخیزد از خواب و خود را دشمن دارد و زبون شناسد و اگر او را براى هر آنچه از عبادت من خواهد رها کنم از آن خودبین گردد و خودبینى او را به فتنه کشد و از این راه بدو حالى دست دهد که هلاک شود براى عجب او به کردارهایش و از خود راضى بودنش تا آنجا که گمان برد بر عابدان برترى گرفته و از تقصیر در عبادت خود وارهیده در این صورت از من دور شود و گمان دارد که به من نزدیک مى‏شود، نباید آنها که عمل مى‏کنند به اعمال خود تکیه کنند، همان اعمالى که براى درک ثواب‏ از من مى‏کنند، زیرا اگر آنها خود را رنج دهند و عمرشان را در عبادت من به سر برند بازهم در پرستش من تقصیر کارند و به کنه عبادت من نرسند در آنچه جویند از کرامت و نعمت من در بهشت و درجات بلند در جوار من ولى باید به رحمت من اعتماد کنند و به فضل و بخشش من شاد باشند و به حسن ظن و خوشبینى به من اطمینان کنند، زیرا در این صورت رحمت من آنان را جبران کند و بخشش من به آنها برسد با رضوانم و آمرزش من به آنها جامه عفو در پوشد، زیرا منم خداى بخشاینده و مهربان و بدان نامیده شدم.

أصول الکافی / ترجمه کمره‏اى، ج‏4، ص: 195